Η αναχώρηση από το Βουλιαράτη Το 1968, ο Γιώργος ήταν 14 ετών. «Ο πατέρας μας είχε ήδη φύγει το '65 για τη Μελβούρνη. Μεγάλωνε πορτοκάλια. Έστελνε λεφτά. Το 1968, η μάνα μας αποφάσισε ότι έπρεπε να φύγουμε όλοι.» Η οικογένεια ταξίδεψε με πλοίο από το Αργυρόκαστρο στην Ηγουμενίτσα, μετά με ferry στην Ιταλία, και από εκεί με πλοίο 28 ημερών για την Αυστραλία. «Ήταν δύσκολο», θυμάται ο Γιώργος. «Στο πλοίο, δεν ξέραμε αν θα φτάναμε.
Αλλά η μάνα μας είχε ένα εικονάκι της Παναγίας. Το κρατούσε όλη τη διαδρομή.» Η ζωή στη Μελβούρνη Στη Μελβούρνη, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο προάστιο Richmond, όπου ζούσαν πολλοί Έλληνες μετανάστες. «Ο πατέρας μας δούλευε σε εργοστάσιο. Εμείς, τα παιδιά, πηγαίναμε σχολείο. Το βράδυ, μάθαινα ελληνικά στο σχολείο της κοινότητας.» Ο Γιώργος έγινε λογιστής, παντρεύτηκε Ελληνίδα από την Καλαμάτα, και απέκτησε τρία παιδιά. «Τα παιδιά μου μιλάνε ελληνικά.
Όχι τέλεια, αλλά μιλάνε. Τα εγγόνια μου; Ξέρουν "γεια σου" και "σ'αγαπώ". Αυτό με πονάει.» Ο Σύλλογος Βορειοηπειρωτών Μελβούρνης Από το 1985, ο Γιώργος είναι ενεργό μέλος του Συλλόγου Βορειοηπειρωτών Μελβούρνης. «Κάθε χρόνο, στις 28 Οκτωβρίου, κάνουμε εκδήλωση. Έρχονται 200-300 άτομα.
Τραγουδάμε, χορεύουμε, μιλάμε για τη Βόρεια Ήπειρο.» Ο σύλλογος έχει και χορωδία που τραγουδάει πολυφωνικά. «Το πολυφωνικό τραγούδι δεν είναι μόνο για τη Δρόπολη. Είναι για όλους εμάς που είμαστε μακριά.» Η επιστροφή στο Βουλιαράτη Ο Γιώργος επισκέπτεται τη Δρόπολη κάθε δύο χρόνια. «Το 2019, έμεινα τρεις εβδομάδες. Έφτιαξα το σπίτι του πατέρα μου. Έβαλα νέα σκεπή, νέα πόρτα.
Το 2023, πήγα πάλι. Το χωριό είναι πιο άδειο. Οι περισσότεροι φίλοι μου έχουν φύγει. Αλλά η πλατεία είναι εκεί.
Η εκκλησία είναι εκεί.» Όταν τον ρωτάμε αν σκέφτεται να επιστρέψει μόνιμα, σιωπά για λίγο. «Η γυναίκα μου δεν θέλει. Τα παιδιά μου είναι εδώ. Αλλά όταν πεθάνω, θέλω να με θάψουν στο Βουλιαράτη. Εκεί, δίπλα στον πατέρα μου.» Το μήνυμα στη νέα γενιά «Θέλω να πω στα εγγόνια μου: Μην ξεχάσετε από πού έρχεστε.
Η Δρόπολη δεν είναι μόνο ένα μέρος στον χάρτη. Είναι η ρίζα σας.»