Οδοιπορικό στη Δρόπολη: 41 χωριά, 3 ημέρες, και η ψυχή της Βόρειας Ηπείρου

Ημέρα 1: Δερβιτσάνη — Βρυσερά — Χλωμό Ξεκινάμε από τη Δερβιτσάνη, το μεγαλύτερο χωριό της Δρόπολης με πληθυσμό περίπου 1.200 κατοίκους. Το πρωί της 5ης Αυγούστου, η κεντρική πλατεία είναι ήδη ζωντανή. Ο κύριος Σπύρος, 78 ετών, κάθεται στο καφενείο «Η Ήπειρος» με τον καφέ του. «Εδώ ήρθαν οι Γερμανοί το '43», λέει, δείχνοντας το παλιό σχολείο που τώρα είναι πολιτιστικό κέντρο. «Το κάψανε. Το ξαναχτίσαμε το '52.» Η φωτογραφία του κ.

Σπύρου, με το χέρι του να κρατάει το φλιτζάνι και το βλέμμα να χάνεται στο βουνό, είναι η πρώτη της σειράς. Το EXIF data δείχνει 06:42, f/2.8, ISO 200 — το φως της αυγής είναι χρυσό. Στη Βρυσερά, 8 χιλιόμετρα βορειότερα, η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου μας υποδέχεται. Ο παπα-Θανάσης, 65 ετών, μας ανοίγει το καμπαναριό. «Ανέβα», λέει. «Από εκεί πάνω φαίνεται όλη η Δρόπολη.» Έχει δίκιο.

Από τα 15 μέτρα ύψος, τα χωριά απλώνονται σαν κηλίδες πράσινου μέσα σε λεκάνη από ασβεστόλιθο. Στο Χλωμό, το απόγευμα, συναντάμε την κυρία Ελένη που πλένει ρούχα στο παλιό πλυσταριό. «Αυτό το πλυσταριό είναι από το 1920», λέει. «Η γιαγιά μου έπλενε εδώ. Η μαμά μου. Τώρα πλένω εγώ.

Και η κόρη μου, όταν έρχεται από τα Τίρανα.» Η φωτογραφία της με τα χέρια στο νερό και το βλέμμα στο φακό είναι η πιο δυνατή της ημέρας. Ημέρα 2: Σωφράτικα — Σέλτση — Κρυονέρι Το πρωί της 6ης Αυγούστου μας βρίσκει στα Σωφράτικα, το χωριό που θεωρείται η «κοιτίδα» του πολυφωνικού τραγουδιού. Στο πνευματικό κέντρο, τρεις γυναίκες — η Φωτεινή, η Αγγελική και η Μαρίνα — προετοιμάζονται για πρόβα. «Το πολυφωνικό δεν είναι μόνο τραγούδι», λέει η Φωτεινή. «Είναι τρόπος ζωής. Όταν τραγουδάμε, ξεχνάμε ότι είμαστε σε χώρα που δεν μας καταλαβαίνει.» Το φωτορεπορτάζ συνεχίζεται στη Σέλτση, όπου ο κύριος Γιώργος, βοσκός, μας δείχνει το μαντρί του. «Έχω 120 πρόβατα», λέει. «Κατεβαίνω μέχρι τα σύνορα με την Ελλάδα το καλοκαίρι.

Τον χειμώνα ανεβαίνω ψηλά, εκεί που δεν πιάνει το κρύο.» Η φωτογραφία του με τα πρόβατα στο ηλιοβασίλεμα είναι η πιο «κλασική» της σειράς — αλλά η αυθεντικότητα της σκηνής την κάνει μοναδική. Στο Κρυονέρι, το βράδυ, τρώμε στο σπίτι της οικογένειας Παππά. Κοκορέτσι, τσίπουρο, και πίτα με χόρτα από το βουνό. «Αυτά τα χόρτα», λέει ο οικοδεσπότης, «τα μαζεύει η μάνα μου από το πρωί. Δεν υπάρχουν σε σούπερ μάρκετ.» Ημέρα 3: Γεωργουτσάτες — Σωπίκι — Βουλιαράτες Η τελευταία μέρα είναι πιο αστική.

Οι Γεωργουτσάτες είναι το διοικητικό κέντρο της Δρόπολης. Ο δήμος, το νοσοκομείο, το αστυνομικό τμήμα — όλα εδώ. Φωτογραφίζουμε την κεντρική πλατεία, το νέο πάρκο, και το κτίριο του δημαρχείου που χτίστηκε το 2018. Στο Σωπίκι, το μικρότερο χωριό που επισκεφτήκαμε (πληθυσμός περίπου 80 άτομα), η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου είναι το μοναδικό κτίριο που ξεχωρίζει.

Ο παπα-Νικόλαος, 70 ετών, μας λέει ότι το χωριό είχε 300 κατοίκους τη δεκαετία του '80. «Τώρα μένουν οι γέροι. Οι νέοι έφυγαν. Αλλά το καλοκαίρι, όταν έρχονται τα εγγόνια από την Αθήνα, ξαναζωντανεύει.» Κλείνουμε στις Βουλιαράτες, το χωριό που έγινε γνωστό πανελλαδικά το 2018. «Εδώ σκοτώθηκε ο Κωνσταντίνος Κατσίφας», λέει ο κύριος Αλέκος, 82 ετών, δείχνοντας το σημείο. «Ήταν παιδί του χωριού. Τον ξέραμε όλοι.» Η φωτογραφία του μνημείου, με τα λουλούδια που ακόμα αφήνουν επισκέπτες, κλείνει το ρεπορτάζ.